شهروندان: زندگی ما وابسته به کمک‌های بشردوستانه است

راسکRASC: پس از هش‌دار برنامه‌ی جهانی غذای سازمان ملل متحد (WFP)، در باره‌ی قطع کمک‌هایش به نیازمندان در افغانستان در اکتبر سال روان میلادی، شماری از شهروندان نیازمند در استان‌های مختلف کشور که کمک‌های این نهاد را دریافت می‌کنند، با نگرانی از کاهش و قطع کمک‌های برنامه‌ی جهانی غذا، می‌گویند که زندگی شان وابسته به دریافت کمک‌های این نهاد است و اگر این کمک‌ها قطع شود، آن‌ها از گرسنگی تلف خواهند شد.
قادر، باشنده‌ی مرکز بامیان که سرپرست خانواده‌ی پنج‌ تنی‌اش است، می‌گوید که کمک‌های نهادهای امدادرسان تنها راه برای تامین نیاز‌های غذایی خانواده‌‌اش است. او گفته‌است: «خودم معیوب هستم و توانایی کار را ندارم. پول و مواد خوراکی که از طریق برنامه‌ی جهانی غذا به ما می‌رسد، نیازهای غذایی ما را برآورده می‌کند. نان شب‌ و روز ما از همین طریق آماده می‌شود. کودکانم خردسال هستند. اگر این کمک‌ها قطع شود، ما خواهیم مرد.»
با این حال سخن‌گوی وزارت اقتصاد گروه طالبان می‌گوید که جامعه‌ی جهانی و نهادهای امداد‌رسان، باید در وضعیت کنونی، کمک‌های شان به نیازمندان در افغانستان را ادامه دهند. به گفته‌ی او، نباید از این کمک‌ها به عنوان اهرم فشار استفاده شود.
نهاد های امدادرسان جهانی به دلیل رویکردهای سیاسی گروه طالبان در زمینه‌ی نقض حقوق بشر و منع تحصیل و کار زنان در افغانستان کاهش یافته‌است و این نهاد ها هش‌دار داده اند که در صورت تداوم این رفتارهای گروه طالبان فعالیت آنان برای همیشه در افغانستان قطع خواهد شد.