خبرگزاری راسک: مقامهای محلی طالبان در شهر هرات اعلام کردهاند که در پی اجرای طرح جمعآوری بیماران روانی از سطح شهر، تاکنون حدود ۷۵۰ تن شامل مردان و زنان، شناسایی، انتقال و تحت مراقبت قرار گرفتهاند. این برنامه، بخشی از طرح تازهای است که از سوی وزار امربه معروف و نهی از منکر طالبان به همکاری اداره جمعیت هلال امر در سراسر افغانستان در حال اجرا است.
ملاعزیزالرحمن المهاجر، رئیس ریاست امر به معروف و نهی از منکر طالبان در هرات، در گفتوگو با رسانههای محلی گفته است که بیماران روانی از نقاط مختلف شهر و نواحی اطراف هرات شناسایی شده و پس از بررسی وضعیت، برای مراقبتهای صحی و روانی به مراکز درمانی هلال احمر انتقال داده شدهاند. به گفتهی او، بیشتر این بیماران سالهاست بدون سرپناه یا خانواده در خیابانها زندگی میکردند و نیاز فوری به درمان داشتند.
المهاجر ادعا کرده است که نیروهای این اداره در روند انتقال بیماران، تلاش کردهاند با رعایت اصول انسانی و حفظ کرامت فردی، برخوردی «نرم و محترمانه» با آنان داشته باشند. او همچنان مدعی است که هدف این برنامه «ایجاد آرامش اجتماعی، پاکسازی چهرهی شهر و حمایت از افراد بیمار و بیپناه» است.
در عین حال، مقامهای محلی طالبان از شهروندان و نهادهای خیریه خواستهاند در راستای کمک به بیماران روانی، همکاری لازم را با ادارههای محلی این گروه و مراکز درمانی انجام دهند. آنها گفته اند که تأمین هزینههای مراقبت، تغذیه و درمان این بیماران، بدون پشتیبانی نهادهای امدادی و خیرین ممکن نیست.
با این حال شماری از فعالان مدنی در هرات ضمن استقبال از این اقدام طالبان برای جمعآوری بیماران روانی، تأکید میکنند که این طرح در نبود یک راهبرد پایدار و علمی نمیتواند مشکلات اساسی این قشر آسیبپذیر را حل کند. به باور فعالان مدنی هرات، بیشتر بیماران روانی به دلیل فقر، جنگهای طولانی، مهاجرت اجباری و نبود حمایت اجتماعی دچار اختلالات روانی شدهاند و تنها انتقال آنها به مراکز درمانی، راهحل واقعی محسوب نمیشود.
به گفتهی این فعالان، در حال حاضر مراکز درمانی در هرات امکانات لازم برای مراقبت، دارودرمانی و مشاورهی روانی کافی ندارند و اگر بودجهی مشخصی برای تداوم این برنامه اختصاص نیابد، بیماران پس از مدتی دوباره به خیابانها بازخواهند گشت.
برخی دیگر از ناظران هشدار دادهاند که نبود نظارت نهادهای مستقل ممکن است زمینه را برای برخورد سلیقهای یا حتی سوءرفتار با بیماران فراهم کند. آنها خواستار حضور نهادهای بیطرف و متخصص در روند شناسایی، درمان و بازتوانی بیماران روانی شدند تا کرامت انسانی آنها حفظ شود و برنامه به نتیجهی پایدار برسد.
