خبرگزاری راسک: راجنات سینگ، وزیر دفاع هند، در جریان مراسم افتتاح یک کارخانه تولید مهمات کالیبر متوسط وابسته به شرکت صنایع دفاعی «سوریا»، اظهاراتی جنجالی درباره طالبان، پاکستان و معادلات امنیتی جنوب آسیا مطرح کرد که بازتاب گستردهای در رسانههای منطقهای و بینالمللی داشته است.
سینگ روز یکشنبه با توصیف پاکستان بهعنوان «منبع مزمن بیثباتی امنیتی در منطقه»، مدعی شد طالبان افغانستان نه یک بازیگر مستقل، بلکه محصول مستقیم شبکههای ایدئولوژیک افراطگرا هستند که طی دههها در بستر حمایتهای فرامرزی رشد کردهاند. به گفته او، طالبان بیش از آنکه یک نیروی بومی باشند، بازتاب پروژهای سازمانیافته از بنیادگرایی مذهبیاند که امنیت منطقه را بهطور ساختاری تهدید میکند.
وزیر دفاع هند در بخش دیگری از سخنانش، با اشاره به سازمان «آراساس» (RSS)، مدعی وجود شباهتهای ایدئولوژیک میان جریانهای افراطی مذهبی در منطقه شد و گفت طالبان نیز در همان منطق فکری عمل میکنند که «دین را ابزار مشروعیت قدرت و خشونت سیاسی» قرار میدهد. او تأکید کرد طالبان نمونه کلاسیک حکومتیاند که با تفسیر بسته و ایدئولوژیک از دین، عملاً ساختار دولت مدرن، حقوق شهروندی و نظم بینالمللی را به چالش کشیدهاند.
سینگ همچنین در سخنانی که واکنشهای زیادی برانگیخت، با اشاره به روابط نزدیک دهلینو و تلآویو گفت هند اسرائیل را شریک راهبردی خود میداند و طالبان را جریانی توصیف کرد که بهدلیل ماهیت ایدئولوژیک و انزوای سیاسی، در نهایت ناگزیر به همسویی با برخی بازیگران منطقهای خواهد شد. او طالبان را «فرزندان پروژههای قدرت در خاورمیانه» خواند؛ تعبیری که بیش از آنکه توصیف واقعی باشد، بیانگر نگاه امنیتی دهلینو به ماهیت وابسته و غیرمستقل این گروه است.
در بخش پایانی سخنانش، وزیر دفاع هند بدون نام بردن مستقیم از کشورها، برخی بازیگران منطقهای از جمله پاکستان و چین را به رفتارهای «بیثباتکننده و غیرقابل پیشبینی» متهم کرد و گفت حضور طالبان در قدرت، نهتنها افغانستان را به کشوری منزوی و بحرانزده تبدیل کرده، بلکه کل جنوب و مرکز آسیا را در معرض ناامنی مزمن قرار داده است.
بر اساس گزارشهای سازمان ملل متحد، از جمله ارزیابیهای هیأت معاونت ملل متحد در افغانستان (یوناما) و گزارشهای شورای امنیت، طالبان از زمان بازگشت به قدرت در سال ۲۰۲۱، نهتنها نتوانستهاند یک دولت فراگیر و مشروع تشکیل دهند، بلکه با سرکوب گسترده زنان، حذف نظاممند اقوام غیرپشتون، محدودسازی رسانهها و میزبانی شبکههای تروریستی مانند القاعده و تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی)، افغانستان را به یکی از بستهترین و بیثباتترین نظامهای سیاسی جهان تبدیل کردهاند.
بانک جهانی و برنامه توسعه ملل متحد (UNDP) نیز بارها هشدار دادهاند که سیاستهای طالبان موجب فروپاشی اقتصاد، گسترش فقر ساختاری و تبدیل افغانستان به یک بحران انسانی دائمی شده است؛ وضعیتی که مستقیماً با ماهیت ایدئولوژیک و غیرپاسخگوی این گروه پیوند دارد.
در مجموع، اظهارات وزیر دفاع هند بازتابدهنده نگرانی فزاینده قدرتهای منطقهای نسبت به نقش طالبان بهعنوان یک بازیگر غیرمسئول، ایدئولوژیک و بیثباتکننده در نظم امنیتی آسیا است؛ گروهی که نه از مشروعیت داخلی برخوردار است و نه از پذیرش بینالمللی، و همچنان یکی از موانع اصلی صلح پایدار در منطقه به شمار میرود.
