خبرگزاری راسک: مرتضی جلالی در یادداشتی که در صفحه فیسبوک خود منتشر کرده، با نگاهی انتقادی به نقش و مسئولیت هنرمندان و فعالان رسانهای در قبال وضعیت کنونی افغانستان پرداخته است.
او مینویسد فرهاد دریا، بهعنوان یک هنرمند شناختهشده و صاحبنفوذ، میتوانست نقش برجستهتری در رساندن صدای اعتراض زنان و مردان در بند افغانستان به افکار عمومی جهان ایفا کند؛ نقشی که به باور نویسنده، تاکنون بهگونهای شایسته محقق نشده است. جلالی تأکید میکند که دریا قادر بود صدای دخترانی باشد که از سوی رژیم طالبان از حق آموزش محروم شدهاند، بازتابدهنده رنج زنانی که بهصورت سیستماتیک از جامعه حذف شدهاند و زبان گویای جوانانی که در نتیجه سرکوب، استبداد و ناامیدی، ناچار به ترک کشور شده و شماری از آنان در مسیر مهاجرت جان باختهاند.
به باور نویسنده، انتظار میرفت فرهاد دریا، همانند بسیاری از هنرمندان در دیگر کشورها، دستکم با تولید آثار اعتراضی یا حضور آشکار در کنار معترضان، موضعی روشن اتخاذ کند. اما سکوت و بیتحرکی او باعث شده است که بخشی از افکار عمومی نسبت به مواضع و فعالیتهایش دچار تردید شوند و حتی این گمانهزنی شکل بگیرد که او نیز، مانند برخی چهرهها و لابیگران سیاسی، از وضعیت حاکم بر افغانستان ناخشنود نیست.
مرتضی جلالی در بخش دیگری از این یادداشت، بدون ورود به داوری مستقیم درباره نصرت پارسا، بهصورت کلی به مسئله حرفه خبرنگاری اشاره میکند و مینویسد که خبرنگاری صرفاً یک عنوان یا ادعا نیست، بلکه دانشی تخصصی و علمی است که نیازمند آموزش، مهارت و مسئولیتپذیری حرفهای است. به باور او، ناآشنایی با اصول این حرفه، در نهایت فرد را به کنشگری سطحی و فاقد اعتبار رسانهای تبدیل میکند که انگیزه اصلیاش نه آگاهیرسانی، بلکه صرفاً دیدهشدن است.
هنرمند و مسئولیت اجتماعی؛ چرا فرهاد دریا در کنار معترضان نایستاد؟
