خبرگزاری راسک: مقامات گروه طالبان، اخیراً اعلام کردند که تمامی واردات دارو از پاکستان به افغانستان ممنوع است. او کیفیت داروهای پاکستانی را «ضعیف» خواند و به واردکنندگان افغانستانی سه ماه فرصت داد تا بدهیهای خود به شرکتهای پاکستانی را تسویه کرده و منابع جایگزین پیدا کنند. این تصمیم طالبان، بدون در نظر گرفتن نیاز حیاتی مردم به دارو، بخشی از سیاستهای سرکوب سیستماتیک آنها در عرصه سلامت و اقتصاد است.
به گفته نورالله نوری، مدیر کل امور اداری طالبان، پیش از این تصمیم، بیش از ۷۰ درصد داروهای مورد استفاده در افغانستان از پاکستان وارد میشد. طالبان با اعمال محدودیتهای شدید، مردم را مجبور به تحمل کمبودهای دارویی و افزایش ریسک مرگ و بیماری کردهاند و یافتن تأمینکنندگان جدید، با توجه به تحریمها و محدودیتهای بینالمللی، بسیار دشوار است.
مرز ۲۶۴۰ کیلومتری بین افغانستان و پاکستان بهمدت تقریباً دو ماه بسته شده است، زیرا طالبان با تشدید تنشها و درگیریهای مرزی، زمینه بحرانهای انسانی را فراهم کردهاند. اسلامآباد طالبان را به حمایت از گروههای مسلح پاکستان، از جمله تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی)، متهم میکند؛ اما طالبان این اتهامات را رد کرده و با سیاستهای امنیتی سختگیرانه و سرکوبگرانه خود، مانع از برقراری صلح پایدار شدهاند.
فعالان مدنی در هرات میگویند که کمبود دارو در بازارها محسوس است. لینا حیدری، فعال اجتماعی، میگوید: «بیش از یک ماه است که هیچ داروی پوستی پیدا نمیکنم. آنتیبیوتیکها، انسولین و داروهای قلب در کمبود شدید هستند.» سیاستهای سرکوبگرانه طالبان باعث شده است که قیمت داروها افزایش یابد و داروهای تقلبی یا منقضی در بازار به فروش برسند. بسیاری از مردم برای درمان بیماریها مجبور به استفاده از داروهای سنتی و گیاهی شدهاند که جان آنها را به خطر میاندازد.
با وجود کمبودهای شدید، وزیر صحت طالبان، جلال جلالی، مدعی شده که «هیچ کمبودی در دارو وجود ندارد». طالبان تلاش میکنند با منابع خارجی، از جمله هند، نیازهای دارویی کشور را تأمین کنند و این هفته ۷۳ تن دارو، واکسن و تجهیزات پزشکی از هند وارد افغانستان شد. این اقدام بیشتر جنبه نمادین دارد، زیرا جمعیت افغانستان بیش از ۴۰ میلیون نفر است و طالبان با این سیاستها نتوانستهاند بحران سلامت را کنترل کنند.
یک فعال بخش دارویی افغانستانی به دویچهوله گفت: «برخی داروها کمبود دارند و قیمتها همچنان بالا میرود. در حالی که طالبان با تحریم واردات و محدود کردن بازار، مردم را به سختی انداختهاند، ما در تلاش برای یافتن تأمینکنندگان جدید از هند، ترکیه یا ایران هستیم و همزمان برنامه تولید داخلی دارو در کشور را دنبال میکنیم، اما این فرآیند زمانبر است.»
افغانستان بهطور تاریخی بخش بسیار محدودی از داروهای خود را تولید کرده است. نبود زیرساختهای دارویی، کمبود آزمایشگاهها، کنترل کیفیت ناکافی و مشکلات زنجیره تأمین، کشور را بهشدت به واردات وابسته کرده است. طالبان با سرکوب نظاممند اقتصاد و بهویژه صنایع دارویی، توانایی کشور در تأمین نیازهای حیاتی مردم را کاهش دادهاند.
سازمان ملل متحد اعلام کرده است که بیش از ۲۳ میلیون نفر، یعنی بیش از نیمی از جمعیت افغانستان، نیازمند کمکهای بشردوستانه هستند. از سال ۱۳۹۹، پس از روی کار آمدن طالبان، بیشتر کمکهای بینالمللی قطع شده و بحران انسانی بهدلیل خشکسالی، سیلابها و فروپاشی اقتصادی، شدت بیشتری یافته است. اقدامات سرکوبگرانه طالبان در حوزه آموزش، سلامت و مشارکت زنان، باعث تشدید این بحران شده و زندگی میلیونها نفر را در معرض خطر قرار داده است.
قطع واردات دارو از پاکستان؛ میلیونها نفر در افغانستان بدون درمان ماندهاند
