خبرگزاری راسک: منابع محلی در استان دایکندی تأیید کردهاند که نیروهای استخبارات طالبان شامگام روز چهارشنبه، ۱۵ اسد، بار دیگر سه تن از خبرنگاران رادیو نسیم را بازداشت کردهاند. افراد بازداشتشده شامل سلطانعلی جوادی، مدیرمسوول این رسانه، و دو خبرنگار دیگر بهنامهای سیفالله رضایی و مجتبی قاسمی هستند.
براساس اطلاعات ارائه شده به رسانههای در تبعید، نیروهای استخبارات طالبان بدون ارائه توضیح رسمی، این خبرنگاران را از دفتر رسانهای رادیو نسیم بازداشت کرده و همچنان تجهیزات نشراتی از جمله کمپیوتر اصلی این رسانه را نیز با خود بردهاند.
این در حالی است که جوادی، رضایی و قاسمی پیش از این نیز در ماه میزان سال ۱۴۰۲ خورشیدی از سوی طالبان بازداشت شده بودند. سلطانعلی جوادی پس از تحمل شش ماه حبس در ماه حمل ۱۴۰۳ آزاد شد. او پیشتر به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به یک سال زندان محکوم شده بود.
رادیو نسیم که به عنوان یکی از معدود رسانههای محلی مستقل در استان دایکندی فعالیت میکرد، در میانههای سال ۱۴۰۲ از سوی طالبان بسته و پس از پنج ماه در ماه حوت با محدودیتهایی مجدداً اجازه فعالیت یافت. بازداشتهای پیدرپی خبرنگاران و تعطیلی و محدودسازی رسانههای خصوصی در افغانستان، تنها گوشهای از واقعیت تلخ سرکوب آزادی بیان در این کشور تحت حاکمیت طالبان است.
در حالی که طالبان در برخی مجامع بینالمللی مدعی رعایت حقوق خبرنگاران و آزادی رسانهها میشوند، عملکرد واقعی آنها در داخل کشور تصویر کاملاً متفاوتی ارائه میدهد. اکثریت رسانههای خصوصی در افغانستان تعطیل شدهاند، تعدادی از رسانههای که فعالیت دارند به صورت کلی با سانسور نشرات میکنند که میتوان گفت، به تبعیت از سیاستهای سختگیرانه، سانسور گسترده و پوشش اخبار مطابق میل حاکمیت هستند.
خبرنگاران مستقل و منتقد، با خطر بازداشتهای خودسرانه، شکنجه و زندان روبرو هستند. در مواردی نیز دیده شده که خانوادههای آنان مورد تهدید قرار گرفتهاند. در چنین شرایطی، رسانهها بهجای ایفای نقش نظارتی و آگاهیبخشی، به ابزار تبلیغاتی و تریبون رسمی طالبان بدل شدهاند.
شرایط کنونی، به روشنی نشان میدهد که آزادی بیان در افغانستان نه تنها تهدید شده، بلکه عملاً از بین رفته است. آنچه به نام رسانه باقی مانده، سایهای از رسانههای آزاد پیشین است که تحت فشار، سانسور و تهدید، صدای واقعی مردم را منتقل نمیکنند.
بازداشت خبرنگاران رادیو نسیم، نه تنها نقض صریح حقوق بشر و آزادی رسانه است، بلکه هشداریست برای تمامی خبرنگاران باقیمانده در افغانستان: در حکومتی که نقد ممنوع است، حتی سکوت نیز مجازات دارد.
